برخورد می کننـــد به هــــم انعــــکـاس ها

ما بحث می کنیـــم واســاتیــــد شاکـــی اند

از رو بــه هـم نشستــنمان در کـــــلاس ها

گیریم ماهــــرانــــه بـــه بــازی گرفتـــه اند

تا جفت شش چــــه وقت بیـــافتند تـاس ها

خیلی غریبه آمده بـــودی بــــه چشــــم من

دیر آشنـــاتــــر از همـــه ی ناشنــــاس ها

بی معجزه به عصــمت مـــــن پی نمی بری

مریم نمی شــــــوند بـــرای تـــو یــاس ها

تاکی تــــورا مسیــــح بــه دنیـــــا بیـــاورم

هی زار می زننـــد به تــــــن ها لبـــاس ها

((همچون نفس بنای جهـــان در تردد است

در منــزلیـــــم و)) دل زده از اقتبــــاس ها!

ما ناامید و پنجــــره ها بستــــه مانـــده اند

از بس که فاصله ست میـــــان تــــراس ها

دست دعای مـــن که بــــــه جایی نمی رسد

مثـــــل همیشـــــه بی اثـــــرند التمـــاس ها

پ.ن/همچون نفس بنای جهان در تردد است

در منزلیم و رنج سفر می کشیم ما

                                                  بیدل

پ.ن۲/امروز ۲۲ ساله شدم

پ.ن۳/خیلی وقت ندارم

یکی از اتفاق های خوب امسال ملاقات با شیما احمدی بود به سواد وقریحه و تواضع این شاعر خوب احترام خاصی قائلم وبیشتر از همه به اینکه خود را دچار حواشی شعر نمی کند چیزی که این روزها اکثر شاعرها از جمله خود من در گیرش هستیم

به امید استمرار شاعرانگی هایمان

روایتـــــی اســـــت غـــریـــــب از گذشــتــه ای موهوم

زن اســـت و آدم وســـیـــب از گذشـــــتــــه ای موهوم

گنـــــاه خــیـــــره شــدن در تــــو تــا قیــــامت عشـــــق

از ایــــن نــــگـــاه نجـیـــــب از گذشــــتــــه ای موهوم

کـــــه حــالمــــــان هــمـــــه در آرزوی آینــــــده ســــت

کـــه خورده ایــــم فریــــــــب از گذشــتـــــه ای موهوم

بیــــا بــــه فاصـــلــــه هـــــــا احـــتــــرام بـــــگـــذاریم

بـــــه خـاطـــــرات عجیــــــب از گذشتــــه ای موهـــوم

حتما تماس میـــگیری تبریـــک عیـــد می گویی

از روزهــای خیــلی خــوب امــا بعیـد می گویی

این سوی خـط غزل خوانی مثل همیشه زیر لب

آن سوی خط که داری باز شـعر سپـید می گویی

بعـــدش چه  زود  مــی آید وقـت خدانـــگهدارت

ایـــن را امیـــدوارانـــه یـا نا امیـــد مــی گـویی

خانه تکـــانی ام کـردی خانه تکان سختی خورد

حالا به مـن که لرزیــدم در بـــاد بیــد می گویی

یا زنگ نزن  یا هم حرفی بـزن که می خواهم

آن وقت ها که می گفتی وقتش رسید می گویی

نه زنــگ بــزن  شاید حــالا زمان گفتن نیســت

امـــسال هـــم نشد حتــما سال جدیــد می گویی

پیـــش چشـــمم تمام خوبیــــــها با خــــودت اشتـــباه می افتد

از کجـــــا مــی روم نمی دانـــــم بــه کجا می روم نــمی دانم

کاش لــب تـر کنــی پیـــاده شــــوم از قطاری که راه می افتد

مردمک های خیس ِ ناتنظیم از پس ِ شیشه عکس می گیـرند

زندگی بی تو رنـــگ مــی بــازد که سپیــد و سیــــاه می افتد

بارهــا از فیـــــزیک افتادم بـا فیـــــزیکی ضعیـــف افتــــادم

بی تو اما چه سـاده فهــمیـــــدم جســــم بی تــکیه گـاه می افتد

یک نظـر بازِ حـرفه ای هم با دیـدنت جــــز تو را نمـــی بیند

آه اما فرشتــه ای معصــوم یک نظــــر در گنـــــاه مــــی افتد

جبـــــر یعنـــی قطارِ در حرکـــت اختیـارش کشیــدن ِ تــرمز

دسـتِ ما  نیست دسـت ِاو هم نیســت اتفاقـــی که گـاه می افتد

می گفت تبریـــــزیست اما از سننــــدج بود

او راست می آمـــــد ولی این راهها کج بود

با آن صدای شکل فردینش غـزل می خواند

درچه چـــه آواز هایـــــش مثل ایـــــرج بود

وقتی به شـوق من ولی حتـــــی بدون من

حاجی تر از حاجـــی ترین ها راهی حج بود

مجنون مـــن شبها بیابان گـــــردتر می شد

لیلای او رویابه رویــــا خــــواب ِ هــــودج بود

چیزی بگو حرفی بــــزن این آخرین بار است

گفتم ولی این لحظه راهم با خودش لج بود

هم بغض ِ ابـــــــر فصل بهارم تونیستی

دلتنــــگ آن دمـــم که ببــــارم تونیستی

جز روی شانه های تو خوابم نمـی برد

افسوس دیگری است کنــارم تو نیستی

یک گله گرگِ هار مرا طعمــه کرده اند

گویــا فقــط  حریص ِ شـــکارم تونیستی

از جمع حاضـــران ِبه ظاهـــر کنار من

صد بار هـــــم تو را بشــمارم تو نیستی

در حــــد ِانتظـــار ِتــو بــــازی نمـــی کنم

مـــی بــازم و حــــریف قمـــارم تونیستی

گاهی کلافه از توام وبـــــی تو بهتر است

هر وقت هـم که حوصـــله دارم تو نیستی

وغزل:

تو  در شرایـــــط  خوبــــی من در شرایـــط  سختم

گفتم که ترک تو سخت است بستی دوباره به تختم

شـایـــد  رسیــــده بیافتم وقتـــی نچیـــده بیـــافتــــم

مـــی ترســــــم از نپــــریـدن از ارتفـــاع درختــــم

با سربه زیری غیــــــرت جـــــذاب تر شده ام چون

از روســـری زده بیــــــرون موهای مشکی ولختم

عمری لبــــــاس عزا را پوشــــانده ای به نگــاهت

وای از محــــــرم چشـــمت آه از سیـــــاهی بختــــم

غم نامـه هم که بخوانی درکم نمـــی کنی ای عشق

تو در شرایط  خـــــوبــــی مـــن در شــــرایط سختم

با اولیــــــن نـــگاه تـــو آرامشـــم شـکسـت

بغضی شبیه کاسه ی خون در گلــو نشست

ما بین مشــق ســـــوره ی توحیـــد، آمـــدی

مشرک شد این همیشه ی عمرش خداپرست

با فاصــله کشـــــیده شــــده دســــت هایمان

ازغرب من به شرق توچیـــزی نمانده است

وقتـی هنــــوز بـــودن تو ســـایه وار نیست

قانــــع نمــی شود دل تنــــگم به آنچه هست

***

روزی که عاشقانه ترین لحظـــه دســت داد

دیوانه هم به شعـله ی چشــــم تو دل نبسـت 

***

شاید که طبق قصــــه ی رویـــای هرشـــبم

من باشم و خدا و کسی شاخـــه گل به دست

کمک کن که باور کنم می روی اگردوست داری مسافر شوی

کمک می کنم تا برای سفر دم رفتنت زود حاضر شوی

دراین چند ماهی که از ما گذشت تفاهم میان من وتو نبود

نمی خواستم بار خاطر شوم نمی خواستی یار خاطر شوی

 اگر سر پناهی برایت نبود به آغوش باران پناهنده شو

من از پشت بی رحمی پنجره دعا می کنم بلکه شاعرشوی

به هرجاسفر کردی آنجا بمان تورا جان دیوانه ات برنگرد

به ییلاق قشلاق عادت مکن که سخت است مثل عشایر شوی

من همان دستمال کاغذی ام که تو راحت مچاله ام کردی

پاک کردم همین که اشکت را سهم سطل زباله ام کردی

نوبر ترش وتازه ای بودم همه مشتاق سبز چیدن من

انتظار تورا کشیدم تا ترشی هفت ساله ام کردی

غلط انداز ظاهرت خوب است مثل پیغمبران معصومی

روز روشن نماز شب خواندی به خدایت حواله ام کردی

فکر امروز را نمی کردم بشوم نردبان خوشبختی

بهترین فال قهوه ات بودم ته فنجان تفاله ام کردی

بختک مرگ روی من افتاد خواستم بی خبر بمانی و

خواستم بی صدا تمام کنم ازدل سنگ ناله ام کردی